Relacja dziecka, nieletniego dotycząca wykorzystania seksualnego
Kryteria ogólne:
Struktura logiczna – ocena zeznania pod kątem spójności wewnętrznej (czy nie występują rozbieżności między detalami)
Zeznanie nieustrukturalizowane – jeśli jest możliwość zebrania swobodnego wywiadu z wykorzystanym dzieckiem, dziewczynką, chłopcem, nastolatkiem, to takie zeznanie, w którym wystąpiła struktura logiczna, wskazuje na prawdomówność ofiary; dlatego kryteria 1 i 2 należy rozpatrywać łącznie
Liczba detali – w wypadku zeznania fałszywego liczba ta jest mniejsza, niż w przypadku zeznań prawdziwych; należy tu brać pod uwagę wiek osoby wykorzystanej seksualnie, stopień jego rozwoju poznawczego oraz rodzaj zdarzenia (czy było ono jednokrotne, czy wielokrotne)
Kryteria Szczegółowe:
Osadzenie kontekstualne – powiązane z rozkładem dnia, wydarzeniami zewnętrznymi, nawykami – osadzenie w czasie i miejscu
Opisy interakcji – wskazane związku przyczynowo – skutkowego w łańcuchu interakcji miedzy sprawcą a ofiarą (muszą tu wystąpić co najmniej trzy elementy, np. ściągnął mi spódniczkę – broniłam się – wtedy mnie uderzył)
Odtworzenie rozmów – dosłowne cytowanie wypowiedzi
Niespodziewane komplikacje – podawanie przeszkód udaremniających zajście wykorzystania seksulanego, np. „I wtedy ktoś zastukał do drzwi...”
Detale niezwykłe– wskazują na osobliwość przebiegu zdarzenia, którego prowadzący wywiad standardowo się nie spodziewa (przypadek szczególny: konfabulacje)
Detale niezrozumiane – nie zrozumienie jest tu relatywne do wieku; jest to czysty, zjawiskowy opis zdarzenia bez podawania fachowej terminologii; często współwystępują z wątpliwościami co do stanu psychicznego/fizycznego sprawcy, np. „I myślę, że był chory, bo potem tak ciężko dyszał”
Detale zbyteczne – takie, które nie są istotne dla oskarżenia, ale podawane wraz z istotnymi szczegółami tworzą osadzenie kontekstualne
Odniesienie do związków zewnętrznych (w kontekście seksualnym) – np. odniesienia do innych osób „Mówił mi o innych kobietach, z którymi to robił”
Opisy stanów psychicznych – swoich: u dzieci małych – określenia stanów fizycznych lub uczuć; u dzieci większych – pełny opis sytuacji psychicznej, w której się znalazły; sprawcy (wnioskowanych)
Kryteria motywacyjne
Korekty spontaniczne i uzupełnienia
Spontaniczne stwierdzenie braku pamięci fragmentu zajścia
Wątpliwości wobec własnych zeznań – bronienie sprawcy lub też wątpliwości, czy jestem dość wiarygodny
Samoobwinianie - „...wiem, że nie powinnam była z nim tam iść...” - musi spontanicznie wychodzić z ofiary
Przebaczenie sprawcy - „...wiem, że nie chciał zrobić mi krzywdy. Był taki smutny. Czy on pójdzie do więzienia?”
Dziecko wykorzystane seksualnie